آمــد م

                                                                                                                                                                             ١٨١

بـــوسه را آورده ام  بهر لب خندان تو

عـــمـر باقی را کنم  وقف رخ تابان تو

آمــدم تا گـل بچـینـم  از گـل بســتان تو

دیـدم این جـانم فتـاده دریم چشــمان تو

میکنم جـان و تنـم را بـی بها قـربان تو

تا قیـامت می نشـینم بــرلب ایــــوان تو

 

آمدم ای نازنین تا کـه شــوم میـهمان تو

آمــد م تا درکـنـار چـشـــم تــو ماوا کنــم

چون صبا آورد بمن بوی خوش عطرترا

تا که بخـتـم کرد مـدد دراین سـفردیدارتو

گرچه جانم را نبآشـد ارزشی درپــای تو

گرببینم یک نظـــرآن نــرگس فتـــا نه را

 گفت حکیمی این غــزل درلابلای موی تو

 ای ســرمن هـمچو گـوئـی درخم چوگان تو

بیسم تیرهفتادوهشت