افـسـانـه ي عشـق

 

پیش رویش عیان این دل دیوانه کـنـم

 

تا همچون مجنون عشق را جاودانه کنم

 

صدهـزارجان فدایش بدیـن بهـانه کنـم

 

بـدیـن قــرارجـانم فــدای جـانـانه کـنـم

 

گـربرسد مـژده شـراب به پـیمانه کـنم

 

تـاکه نـا م تــرادرجهـان فـسـانـه کـنـم

 

گـفــتــم بــرآنـم  که سخـن زجـانانه کـنم

 

سفند عشق رابسوزم بـه آتش هـجـرش

 

ببـوی زلفش اگرجانم ببادرفت چه با ک

 

مـرابمـژده ی وصلش هـزارسخن باشد

 

مرابعشق آن پـری پیکـرهست پیـمـانی

 

بیا بیا ای سیه چشم بنشین بتخت عشق

 

حکیـم گـرآن مهـوش کند سـفـربسوی ما

 

بدین مـژده اش دوصد چـنـگ وچغانه کنم

 

سی یکم فروردین یکهزارسیصد ونـود                     

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا