افسـوس

غزل 221           

برصفحه نپـائـیــد و ز دیـــوان جـــداشـد

چــون بـــرگ خـــزانی  گـرفـتـاربـلا شـد

افسوس که نشدکــامل و این غصه ماشد

این خُستـه گی عـمـر  چنین درد وبلاشد

درحـیـــرت آنـم کـه چـــرا و   چـــراشـد

کـیـن عارض پـیریست ندانی که چراشد

 

آنچــه کـه نـوشتــم  همـه  دود هـــواشـد

هیهات که این زحمت یک عمرهـدررفت

عمـری نـوشـتم غــزل و شعـر وتـــرانه

امـروزکه مـا خستــه زدوران زمــانـیــم

انــدرسـرمـا نیست دگــرشــور ســرودن

گفـت بگوشم سروشی درآن حالت حیرت

گـفتـم کـه حکـیمی چـرا غصه چـرا غـم                             

کـیـن گــردش ایـام هـمـه کـارخــــداشـد                             

 چهاردهم اردیبهشت هشتاد هشت