اهــل کتـاب

 

زنــونه مــردونه از هـم جــدا بــود

مـیـان هـر اطـاق چـنـدین کتاب بود

نشـستـه بـا عـبــا و آن هـمه ریـش

بـــد نـبـالـش زدیــن و از امــا مــت

حسـابـش از هـمـه مـــردم جـدا بود

نـمی کــرد بـا کـسـی هــرگـز رفا قت

که سـال هـای فـراوان صیقه ای بود

پـس از مجـلـس برفـت آرام بـسویش

بــده بــا روی خــوش خــانـم جـوابم

نــداری از حــقـیر قـصـد شـکـا یـت

تو گوسفند باش ومنهم چون شبانش

چــرا کـه صـیـقـه بـاشـد سهل وآسان

بـخــوان آقــا کـه جــان مـن  فــدایــت

 

فـلا نی مــرده بـود خـتـمی بپــا بـود

عجـب اونجـا شـلوغ وبی حسـاب بود

یـکـی آخــونـد به روی مـنـبرخـویش

هـمی گـفـت از خـــدا و از قــیـا مــت 

بـظـاهــرشـیـخ قــالـتـاق بـا خـدا بـود

مــدام بــودش بـــد نــبــال خـبــا ثـت

قـضـا را تـوی مـجـلس بیـوه ای بود

خـلاصـه چشــم آقـــا دیـــد  رویــش

بــدو گـفـتـا کــه مـن ا هــل کـتــا بم

اگــر جــاری کــنـم صـیــقـه بـرایت

کـنـم مـهـر تــو مـعــلـوم با زمانش

مــرا صیـقه بــّود  فـت و فــراوان

بـگـفـتا پـیـره زن بــا صد ملاهـت