اشک هجـــر

                                                                                                                                  ١٦١

 چون کـبـــا ب برروی  آتش سوخته ام

درد ورنج در بــا نگ   دل انــدوخته ام

این همان درس است که من آموخته ام

ز آتـــش درد فـــــراق  افــــــروخــته ام

کــز بـرای قـــامــت خــود دوخــتــــه ام

چــونــکـه بــا درد غـــمـش آمیخــــه ام

 

بسکه اشک  ازهجرجا نا ن ریخته ام

بسکه سینه کرد فــقـان از  هجـــــراو

درکلاس هجراو جــــز   غـــم نـــبـود

عمربه باطـل طـی شدو جانم بسوخت

خلعت هجـــرش هـمین رخـت بلا ست

بــا دلــم گــفـتـم بسـاز   امـا بسوخــت

درد مــا را ای حکیــم درمـان نبود

 تــا بزنجیــر غــمـش آویختـــــه ام

بیستم شهریور هفتاد وهفت