آســتا ن تبـــرک

                                                                                                                      ١٨٥

 گـوئی پـی فــرما ن بقـربــان تو رفـته

انـگــار پـی چـال زنخـــدا ن تـــو رفـته

دل در طـلـب دفــتر پـیـــمان تـــو رفـته 

دیــدم کـه دلـم خـفـتـه بدامان تــو رفـته

بـیچـاره پـی حـال پـریشــان  تــو رفـته

ازبــهـرتــبرک بـه آســــتان  تـــو رفـته

 

 بـیچاره دل من پـی فــرمـان تـو رفـته

دانـی دل شــیدا کـجـا رفـت وچها کرد

آن عـهـد کـه بسـتی به هنگام جـدائی

آن روز که آهـنـگ سـفرکردی ورفتی

گـفتی کم پـشیـمان وپریشان شده حالی

بـیماردل خـسـتـه زهـجـران تواکــنون

دانـی زچـه خــرسـند بـود حـال حکیمی

زانـروکه دلــم درپــی فــرمان تورفــته

شانزدهم دیماه هفتاد وسه