عـــطر تـو

                                                                                                                                                                                    ١٣٣

تا بدانجا که  دگر حــرف نماند  بر دهــنم

تا رقیبان  نگـــویند  که   من  بت شکنم

به کنیزیت  نــــبرند راه  بـــهر   انجمـنم

جز بعطر تو معطـرنشود     جـــان وتـــنم 

من زعشق تو شـده اینهمه شیرین٬ سخنم

تا زباغ تو شکفـــته است چنین یا ســمنم

 

سوزعشقت صنما سوخته است جان وتنم

بت روی تو پرستید م ودر بـــتکد ه ماندم

همه ی ماه رخان گــــر بشـــوند مایل من

خا طر آسوده بــدار تـــا که شـدم بندهءتو

من الکن  بکجا اینهمــه  شــیـرین سخنی

من بعشق  تو نـــدارم  دگــر   حسرت دل

 عشق شیرین تو آموخته بمن کوه کنی

 تا بعشقت صنما مثل حـــکیم کـــوهکنم

دهم امرداد هفتاد وسه