آواره

 

 

چونکه گشته دردغربت این زمان برمن نصیب

 

بسکه دادند دوستـانم وعّّــده هــای دلـفــریـب

 

همتی ای دوستان.چون داده ام ازدست شکیب

 

مهربانان گشته انـد نامـهـربـان و نـا نـجـیــب

 

نیست فــریـاد رسی تـا که زنــد بـرمـا نهـیـب

 

تــا نگــردیــد آلـت دست تـنـی مــردم فــریـب

 

ای عزیزان چاره ای برمن دراین شهرغریب

 

آمـــدم درشهـــرغــربت من زجــورروزگــار

 

تـرسـم اندروادی غــربـت بـمـیــرد این دلـم

 

انـدر این غـربت ندیـدم مـهـربـانـی ازکسـی

 

تا بغـربت افتاده ایم؟ما اندر این شهرغریب

 

کی غـریبان چشم خود رابازکنید درهرزمان

 

سنگ غـربـت تـا کـه خـورد برپـای ما ایرانیان

 

چـون حـکـیـم گـشـتــم آواه ِی شـهــرغــریــب

 

چادرهم اسفند یکهزارسیصد هشتاد وسه

 

 

                                                          

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا