آواره

 غزل 224               

چونکه گشته درد غـربت  این زمـان برمن نصیب

بـسـکـه دادنــد دوسـتــا نـم  وعـده هـای دلفـریـب

هـمتی ای دوستـا ن . چـون داده ام ازدست شکیب

مـهـربـا نـا ن گـشـتـه انـد نا مهـربا ن و نا نجیـب

نـیـسـت فـریـا د رسی تـا کـه زنـد بـــر مـا نهـیــب 

تـا نـگـرد یـد آلـت دسـت  تــنـی مــرد م فـــریــب

 

ای عـزیـزان چـاره ای برمـن در ایـن شهـرغریـب

آمـد م د ر شـهـرغــربـت  مـن زجـــور روز گــا ر 

تــرســم انـــد ر وا د ی  غــربـت بـمـیـرد این دلـم

انـد ر ایـن غــربـت نــد یــد م مـهـربا نی از کسـی

تـا غـریـب افـتـا ده ایم ؛ مـا انـدر این شهرغـریب

کای غـریبا ن چشـم خود را بـازکنـید در هرزمـا ن

 سـنـگ غـربـت تا که خـورد برپای ما ایرانیان

 چــون حکیم گشتیم هـمـه آواره ي شـهـرغـریب

  مهر هشتاد و هشت