بـا او بـاش

                                                                                                                      ١٥٤

آرام نگـیرد دل او  بی تـو دلارام

تا آنکه نگیرد ز لب   لعل تو یک کام

مستانه نگردند جزاز جام تویک جام

آزاد نگردد ز   هـر بـند و ز هـــر دام

هـرگز ننشیند   بـهـرکوی وبـهـر بـام

راهی نبود جـز   که دهـد امرتوانجام

 

هر کس نگیرد بسـرکـوی  توآرام

شیرین نشود  کام کسی   بی لب لعلت

گرباده بنوشند  دوصد خم  بصد جــام

هرکس نکند دام  دل  از عــالم خــاکی 

آنکس که نشیند   بسـر کــوی تو آرام

هـر عـاشق کویت که بود طالب فرجام

 خـواهی دوجها نرا مــرید  دراوبا ش

 ازپــرتـو اوشـد حـکیم صاحب این نا م

بیستم فروردین هفتاد شش