با تـو با شـم

                                                                                                                             ١٦٢

 اند رخم  چوگان  به مـیــدان تو باشم

تا آنکه شب  وروز غزلخوان تو باشم

آن به که  دو روزی بــدامــان تو باشم

بگـــذار بباغ تــوو  بسـتــا ن تو باشم

خــواهم  دم آخــر   به ایــوان تو باشم

کـی میرسـد آند م   که مهمان تو باشم

تـا آنکـه چـو شبنم   به گلدان تو باشم

 

خواهم که چنان گوی بچوگان تو باشم

صد نغمه ســـرودم   بــهنـگـام جــدائی

چون نیست دلم را دگــرطـاقت هجـران

اینجا که گلی نیست  بگلدان دلم خوش

چون بر لب بام است اجل لحظه بلحظه

ای خوبتر ازخوب   بگو با من شیــــدا

آیا بشود لـطف خـدا   شــا مـل حـــا لم

 صد بارترا گفته حکیم ازدل وازجان

 خواهم که هزاربار بقــربان تو باشـم

پانزدهم آذرماه هفتاد ودو