باغ حُسـن

                                                                                                                                ١٦٨

میزند و میکشد   خنجر ابـروی تو

وای که چکار میکند با دل من روی تو

چوماه؛ تـابان بود    طلعت نـیکــوی تو

رفت دل ودین من    در گـرو مـــوی تو

دل بحــراج تورفت  زعطر خوشبوی تو

خوش نشست با دلم رایحهء بـــــوی تو

 

دل زفلک میبرد طـره ي  گیسوی تو

ناوک مــژگان  تو تیــر خــلاص دل است

چنگ  بدل میزند   چــشم ســیاهت صـنم

تا که دل  زار من  پیش تـو افـتاد بخـاک

تا که معطــر نمـود   جـان مـرا عشق تو

گربشکست پشت من دست فلک اینزمان

 بباغ حسن تو گفت این غـزل خوش حکیم

 مـن بـفـدای تـو و نرگس جا د وی تــــــو

ششم تیرماه هفتاد ودو

--

-