بخــت بـد گـــهر

                                                                                  ١٥٦

از غـم هجـرتــو چون مـرغ سحر مینالم

وای که از درد غمت خون بجـگر مینالم

سال وماه وشب وروزســر بســر مینالم

نـه چـنین ســهل کـه با دیده ي تر مینالم

از غمــت نــوحــه گرم به مـا حضرمینالم

کــه از ایـن بـخــت کــج بــد گـــــهرمینالم

 

 هـرشـب از درد غمت  تا بسحـر  مینالم

مونسم نیست بجز  فکروخیال  رخ تـــو

یکدم ازدوری تو حال خوشم نیست بسر

نشـد آرام دمـی نـا لـه ی دل از غــم تــو

سـرببالــیـن ننــها دم مــگـر بــا غم تــو

من نه تــنها زفــراقت   ز جــان مـینـا لم

 تــرســم آخـرحکیـمی تو بمیری زفـراق

 بهـر این است که چنین خون بجگرمینالم

پنجم تـیر ماه هفتاد وشش