بـا م نـا ز

                                                                                                                            ١٩٥

 پیچیده ام درزلف تو ازسرچرا وا میکنی

حالا چرا ای نازنین این پا و آن پا میکنی

آخربپیش خاص وعام ماراتورسوا میکنی

ایستاده ای بربام ناز ازدور تـماشا میکنی

ازچه چنین باجان ما این سان توسود ا میکنی

آری توبازی با دلــم چــون  سنگ خارا میکنی

آخرچـرا ای مه جبین امروزوفـردا میکنی

 

رفتی چــرا ای بیوفا خون بـــردل ما میکنی

من مانده ام درانتظار  با این دوچشم بیقرار

ازهـجرتودوتـا شــدم  انـگـاره ي بـلا شــدم

آتش زدی برجان ما  دل  گـشـته انـبار بــلا

با چون منی آشفته حال جانا چراداری جدال

ازتیشه ات ای نازنین  آتش ببارد بر زمـین

پیرانه ســر دنبال تــو گـشـته دلم پا مال تو

 ای دلـبــرشیرین من ای یــاوردیرین من

شیرین بود شعرحکیم اما توغوغا میکنی

بیستم آبان هفتاد وسه