بــرای تــو

                                                                                                                               ١٧٧

پرمیزند مـــرغ دلم  شام وسـحر برای تو

گشته نگین تارکم  گـــوهـــر پـــربهای تو

توپــادشــاه حسنی و من فـــقـیر گدای تو

ماه خجل گشته از آن صورت مه لقای تو

برده زکف طاقت من قامت سرو ســای تو

چـه چـه مسـتانـهء من بخاطـر رضـای تو

جان بد مد بکالبدم آن عــطـرجانفــزای تو

گـــربـدهد باد صـبا مــژده ي پــربهـای تو

گربکشم یک نفسی ز باغ دلگـــشـا ی تو

هرکه بخواند این غزل که گفته ام برای تو

 

 گشته همه جان ودلم عاشق  ومبتلای تو

دولت عشق تـــو شــده تخت سلیمانی من

شاه نشین مجلسم  طلعت رخـســار توشد

جلوهء سیمای رخت  گوهرشب چراغ من

عکس رخت بقاب دل زینت سینهء منست

برسرشاخه گلی  بـلبل خــوش نوا بگــفت

گرگذری کنی شبی  زکـوچــه ي خیال من

ازپس تاریکی شب   صبح ظفرهمی رسد

جان دوباره مـیدهد  بـــرتن بی نوای من

دعای خیـرمیکند   بجــان نـا تــــوان من

درچمن جمال تو گفته حکیــم این غـزل

طبع غزل سرای من فدای خاک پای تو

یکم فروردین شست ونه