بــرگ پـیمـان

غزل 232         

می زنـد آتـش مـدام بـرجان وبـردامان ما

تا کـنـد جا نان ما ازلطـف خـود درمان ما

کی کـنــد یـادی زما و دیـده ي گــریان ما

سـوی ما پــربـرکشـد آن دلـبــرجا نان ما

من چه سازم با دل وبا این غم پنها ن ما 

کي کـنـی یـادی زما وایـن دل ویــران ما

 

درد هـجـــرتــو نهــان شـد بــردل ویــران ما

ای طـبـیـبـم بـــردل دیــوانـه ام  درمـان مجــو

ازغـم هـجـران بـسوخـتـه سیـنـه ي ویرانه ام

چشم ماهردم براه است زانکه شاید یک زمان

مـیــزنـم فـــریـاد و فـــریــادم نـــدارد قـــوتـی

گـنـج عشـق تــونهان است بــردل دیـوانـه ام

بـا دل پـُرحسـرتم همچـون حکـیـم بنـشسته ام

بـلکه امضا یش کنی روزی تواین پیما ن ما

یکـم شهریـور هشتاد ونه