بی لیا قت

      ١٠٧                

جا ن شیرین را بـــقربان  سروجانت کنم

آرزودارم شبی در خــــا نه مهمـا نت کنم

من سر خود را فدا ی عهد وپیــما نت کنم 

غنچهء گل زینت زلف پـــــریشـــانت کنم

بوسه ها نذرتوو چشـــــم درخشـانت کنم

تا شب وصل پیشکش لبها ی خندانت کنم

جان بقـــــربا ن تو و چــال زنخدانت کنم 

کن قدم رنجه نگا را تــا که احسانت کنم

توبده فرمان ومن اجرای فــرمــانت کنم

 

گفتمش جا نا  که جا نرا  من بقربانت  کنم 

گرچه پیرم ای نگا ر غا فل مشوازحال من

گرسرپیمان بما نی نشــــکنی عهد و وفـــا 

خرمنی ازگل کنم فــــرش رهت   ازلاله ها

تا پریشان کرده ای زلف سیه   برشانه ات

قرص مه را ازفلک آرم بزیــــر   ازبهرتو

گربگیری برقه ازروی و   بیا ئی دربـــرم

خـــا نهء دلرا بــــرای تو مصفـــا کرده ام

توامیری من غلا م حلقه در گوش  تـــوام

یارنا لا یق بگفتــــا ای حــکیمی بیگما ن

 زین همه لطف وصفا روزی پشیمانت کنم 

پنجم مهرماه شست