بی   طا قـت

٣٢                   

گیرم  بشب  رسم  به  صبح اعتبار نیست

بمرگ  دل زارم  کسی  سوگوار   نیست

مرا   گریز  از بند  غم  آن  نگار   نیست

 کی  توان دارد آنکه طا قش استوار نیست

ببین  که از  غمش مرا  لیل  ونهار   نیست

ور نه  جانم را  دگر  طاقت  بسیا  ر نیست

 فقان و صد فقان زین درد که در شمار نیست

 

 

 

 

 

 

یاران  مرا  دگر  طاقت  انتظار  نیست

 دل  غریب   مرا   اگر  بتیغ   بشکافند

 تا جان  من بزندان  غمش  در بند است

 شکست   طاق  دلم   بسنگ   هجرانش

 بیا ایدوست  دمی چون  طبیب  به بالینم

 سوخت  سینه از غم   بیا و  درمان شو

 بیا که خون فرا ق از سینه سر ریز است

 یارب ز رحمت  گشای  در    امید بمن

 که حکیم راجز توپناه به روز گار نیست

                                                                                                                       پنجم تیر ماه هتاد وشش