بــوسه بـرعشق

 غزل 218         

قـــدرآن یـار بـدانیـد که  زمیـن گیـرم کـرد

که چنیـن عـاشـق آن طــّرهء مشکینم کرد

تـا چـو فـرهاد چـنـیـن عـاشق شیرینم کرد

کـه مـرا شـیفـتـهء آن حُسن چوپروینم کرد

تا که ارشـا د و مصفــا دل غـمـگـیـنــم کرد

کـان صـنـم ایـنهـمـه لطف بردل مسکینم کرد

 

دست آن عشق ببـوسید که به زنجیـرم کـرد

من ندانــم که چه کــرد با دل شـیـدائـی مـن

نـرگس ولاله بــریــزیــــد بـــراه  مــه مـن

صدسـتـاره بـکنـیـد نـذر دو چـشـمـا ن بتی

گـــــل شـا دی بـکاریــــد بـــــدرخــا نــه آن

شـاد وخرسـنـد ازآنـم درایـن سـاعـت خوش

 دسـت آن یــار ببــوسـم حـکیم ازسر شـوق

تـا چـنین رخنـه خوش بــردل وبردینم کرد

                                                                                                                                                       سوم فروردین هشتادوهفت