بـــوی گـــل

                                                                                              ٥٤

یا جان زتــن درآید   یــا کــا م مـن بـر آید

یا درد بــد ل بمــا نـد   یا که ز دل در آید

 یا دل زغــم بمیرد     یا غصه ام سر آید

 آن موکب جما لـت   ازد رچــو اخـتــر آید

 گویا که این بوی خوش زسوی دلبر آید

 همچون نسیم گلـــها  از سوی خاور آید

 

 

 

 

 

 

دست ازتوبرنگیرم  تا کــا رمن    سر آید

ازداسـتـا ن عشـقـت   دارم بـســر کـتـا بی

این عشق خانه سوزت  جان ودلم بسوزد

 برتو زیا ن چه با شد تــا درشب   فراقــم

بـــوی گـــل اقا قی  نـشسـتـه د رســرایـم

 آن کاروان حسنت     آیا شود که   روزی

گرمرغ عشق, حکیمی, آمین گفته باشد

 این قصه وروا یت آ خرشبی سـرآیـــد

                                                                                                                  بیست پنجم آبان هشتاد ودو