بـت بـی تـا

 غزل 214            

بگـردی درجهـان ما نـنـد مـن شیـدا نـدارد

تـوگــوئی که هـما نـنـد درقــد وبالا نــدارد

عجـب نیسـت تا بگـویم گیسوانش تا ندارد

سیاهی دو چشمـش تـا دراین د نـیا نـدارد

کـنارش گـرنبا شـم روز وشب معـنـا ندارد

چنان مستـم که گوئی روزمن فــردا ندارد

 

بـتی دارم کـه دردور زمــان هـمـتـا نــدارد

دراوبینی تورخساریکه دارد رنگ زمهتاب

تـوطـاق ابــروان چـون کما نش رانـدیـدی

چنان طاووس مست است وبسی شیرین بیانست

رواق منظـرچشم مـن آن زیبـا نگـار اسـت

همه مست از می نا بنـد ومـن بـارنشـا طـم

 گـل بختـم شکـفـت وبا دل من هم نشین شـد

 بـریـزساقـی تو جامـی چون حکیمی غم ندارد

                                                                                                  هفتم تـیـر هشتاد ونه