چـا قـوی فـراق

                                                                                   ٧٠                                    

آن قد هچو سروم  خمیده  چون کمان   شد

خونابه  ا زدل ما  بجوی   غم  روان    شد

کا ن شوروعشق و مستی تبدیل برفقان شد

تا ب غم ما نداشت بر اوج      آسما ن  شد

دیدی که اخرالا مر غمت  بلای   جان  شد

چاقوی  فرقت تو  تا مغز       استخوان شد

 

 

 

 

 

 

جانا بهارعمرم  از هجر  تو   خزان شد

هرشب  بیا د رویت با اشک   دیده خفتم

درحیرتم  ازاینکه  گناه من       چه بوده

ازآه  سینه سوزم  مرغ سحر    بر آشفت

جان من از دوریت  چون    ائینه شکسته

چون مرغ سربریده در پرپرم شب وروز

مشروح غم نگنجد دراین غزل حکیمی

 لا کن زبیت  بالا درد  دلت  عیا ن شد

                                                                                                                  نوزدهم شهریورهفتادوپنج