چه حاجت به بیان است


١٦               

چرا که  درد  غم  تا  استخوان است

تو گوئی در  دلم  تیر از  کمان است

که درد  هجر تو در عمق جان است

مدام  جان و دلم  سویت  روان است

شب وروز  کار من آه  و فقان است

مدام نامت  چو ذکر ورد زبان است

 

 

 

 

 

 

بروی  سینه ام  از  غم  نشان است

چنان   گشتم   گرفتار   از  فراقت

نمیگرد   دمی  آرام   غم      هجر

چو با حسرت  نشستم  در  فراقت

مرا در دل ز هجرانت بلا هـا ست

ولیکن  نازنین   سوگند  به مویت

مکن بازخواست حکیم از حال زارم

 غم  ما  را چه  حاجت  بر بیان است

سی ام دیماه هفتاد و دو