داغ وطـن

١١                                                                                            

تـا مگـرآرام نـمـایـم  سـیـنهء غمخـا نه را

 تـا بـدان حـد بــرده ازیا د م ره میخا نه را

 کـی توان بـردن زخاطــر منظرجا نا نه را

 بـرنویسید عا قـلان ازمن چنین افسا نه را

 میروم تا که بجویم صـد هــزاران لانـه را

 بهـرایـران ازکه خـواهم همـت مـردانه را

 تـا ربـود ازخاک ایـران  آن شه فرزانه را

 کـودلیری تا بخـواند  این زمان شه نامه را

 ایـن گــزاف نبـود اگرفریاد کنم هم شانه را

 

 

هـردم ازداغ وطن ســوزم د ل د یوانه را

 عشق ایـران آنچنانم کرده زاروبی شکیب

 بردل خونین من صد یادگارازمیهن است

 اندرین غربت نبود  ازمن یکی دیوانه تـر

 مرغ ایران گم شده  من ازکجا گیرم خبــر

 نا بکاران گشته اند چـیره بخـاک کشـورم

 صدهزارنفرین کنم برچرخ گردون دم بدم

 مـام میهـن چشم بـراه جنـبش گـردان بــود

 گـرهزارجـانـم بـود درراه ایــران مـیـدهـم 

عـاقبت ایــران به ایرانی رســد . اما حکیـم

 به بـود تـا کـه بسـوزیم ریشه ي بیگانه را