دام بـــلا

                                                                                                                                                                              ١٣٦

درغم هجـــران جا نا ن  مبتلا افتاده ام

تا چنین  خونین  بخاک اشقیا  افتاده ام 

ازجفای روز گـــار   درنیـــنوا افتاده ام 

از پـــریشانی  کـــنون بی آشنا افتاده ام

که اندرین تالار عزلت بی صدا افتاده ام

بی پـــــناه و بــی دوا و بیــــنوا افتاده ام

 

من آن مرغم که در دام بــــلا  افتاده ام

تیرجانسوزفراق خونین نمود بال وپرم

درکنارم کس نشد همـدم دمی برحال من 

یوسفی بودم که صد همچو زلیخادرکنار 

من چنان ساز جدا مانده زمظرابم کنون

یاوری کو تا بگیرد  زیر بالینـــم کـنون

ساحل امید کجا ومن کجایم ای حکیم

کشتی بشکسته ام ٬ بی ناخدا افتاده ام

سی ام تیرماه هفتاد وچهار