درد دوری

 

  

زهـجـران تــا ب مـهجـوری ندارد

 

جـدائی هم عجـب  درد وبلا ئیست

 

چـنان بـاغ شـقا یق دیـده پـرخـون

 

بـود دوري تو.   داغ جـگر ســوز

 

بـرای دیـد نـت   زار وحـــزیـنـه

 

چـوشمعی گشته  سوزانت همیشه

 

که شد مویم سپید و چـهـره ام زرد

 

 

دل سـرگشته ام .   شـوری نــدارد

 

هـمه درد مــن از درد   جـدائیست

 

شـدم آشفته و حـیران و   مـجنـون

 

توای زیبا رُخ و.   ماه شب افروز

 

زهجرت روروشب این دل غمینه

 

زهجرانت دل من   ریـش ریــشه

 

فراقت با وجودم این چنین کـــرد

 

 

شـده کـارحکیمی  آه وافـقـا ن

 

گناه من چه بود. ای ماه تا بان

 

 

دوم مهرشست ونه