درد  هجران

                                                                                                 ٢١

آتشی  افتاد  بجانم جان  و دل  یکجا  بسوخت

 شمع جانم  از غم و هجران آن رعنا  بسوخت

 آتــش  سوداگـر  دل  سینه و  سودا   بسوخت

 زود تر از من جان من در پای آن زیبا بسوخت

 برق   عشقش همچنان آذر من وصحرا بسوخت

 لاله گون شد این جگر تا سینهء ما را بسوخت

 

 

 

 

 

 

هجر جانان همچو آتش از سرم تا پا بسوخت

 آنچنان  شمعی که  سوزد در ره پروانه ها

 دل ز سودای رخش یکدم نیا سود از فقان

 گفته بودم پیش پایش سر گذ ارم بر زمین

 عشق او  آتش  بد و جانم چو صحرای بلا

 سینه ام  از آتش  هجرش  دمی آرام نشد

کی شود آرام دمی  این درد  جانکاهم  حکیم

 درد هجرش همچو آتش از سرم تا پا بسوخت

                                                                                                                              بیست هفتم آبان هفتاد وسه