درد  جدائی

                                                                                                                       ٩٦

دل  شیدا ی  مرا رفت      بلائی که مپرس

ما نده ام  در گروِِ  نوش دوائی   که مپرس

عجب  افتاده ام اکنون    بجائی   که مپرس

که بسا درد عجیبی است جدا ئی که مپرس

هرکه  آید ببرم   بهر     شفا ئی  که مپرس

 

 

 

 

 

 

 غم جا نا ن  بزدم  تیر بجا ئی که مپرس

گشته بیمار دل و رفته طبیب    ازبرمن

جان اسیراست به غم ودل گرفتار فراق

من چگویم که ترا   سخت نبا شد سخنم

خا ک راهش کنم  سرمه ودرچشم کشم

 یاد آن طره کنم  برثمن     بخت  حکیم

 بلکه بر ما برسد حال وهوائی که مپرس

نهم مهرماه هفتاد وسه