درد پنها ن

                                                                                                                                                                                             ١٢٣

چه سا زم گر ببا غ دل   کم وبیش آشیا ن دارم

که تیری ازکما ن رفته به بال و پـــرنهان دارم

غمی جا نسوزچنا ن آ تش بسینه بی اما ن دارم

چه گویم من در این دفتر که بردل داستا ن دارم

بسینه آ تشین گفتا ر د و   چند ا ن برزبان دارم

زتو ای درد بی درما ن   چه آذرها بجا ن دارم 

 

هزاران درد وغم بردل  زحرف این و آ ن دا رم

من آن مرغ گرفــــتا رم که   بشـــکسته پر وبا لم

بلای خا نما ن سوزی  زحــرف  آ تش ا فروزان

زغمها ی نها ن  من  هــزاران  قصه ها گـویــند

ازاین د ورا ن  تنها ئی  کتا بی   بس  قطوردارم

چه میکوشی بد رما نم  توکه  دردم   نمیـــدا نـی

حکیمی زین همه آ لا م تـــرا حا صل چــه میبا ید

 شده حا صل ازاین رنجم که شعری جا ودا ن دارم

چهاردهم آبان هفتاد و سه