درد تنها ئی

      ١١٦                

دلی بشکسته ا زفـــرقـت ،   زهجراین وآ ن دارم

من آشفته و نــا لا ن بغــربت   نو جــــوا ن دارم

که من درکنج تنهائی شب و روزی چسا ن دارم

نه دارم درسما مهری  نه مه پــرتــو فشا ن دارم

هــزاران حــرف نـا گـفته  بعمق دل نــها ن دارم 

خوشم کـــز ما ل این دنـبـا کمی طبع روا ن دارم

 

بغربت رفته اند  یاران زتنهائـئ   فـــــقا ن    دارم

مکن منعم توسنگین دل که درنعمت شدی غلطا ن

تو که درجمع یارانی  ز حــــا ل  من چه    میدانی

شده یکسا ن همه عمرم ز هجر فــــرقت  جا نا ن

بصورت گرچه خندانم  بدل صد گـــریه ها   د ارم

مرا مونس بود سازم بهنگا م  جـــــد ائی   هـــــا

امید روز وصلت را حکیمی    مید هد مژده

 که نور لطف یزدا ن را بغا یت بیگما ن دارم

پانزدم امرداد هفتا دویک