در خـــواست

                                                                                                                                    ١٦٦

با چنین تیرنگاه حــملـه  به مهراب مکن

چشم مشتاق مـــرا  معـــبـر سیلاب مکن

ازغمت خون  بدلم  بــرنگ   عناب مکن

بی خود افسـرده تواین گوهرنا یاب مکن

بـاوفـا شو صـنماو کــرده  نــا بــاب مکن

لیکن ازهجررخت خسته وبی خواب مکن

 

دل  شــیــدای مـــرا با نـگهــت  آب مکن

مزن آتش  توبــــجـانــم  زبی مهری خود

گونه ام زرد زعشق   تــوشده ای مه من

گریه خونین شده جا نا براین حلقهءچشم

این نصیحت بشنوخــون مـکن بردل مـــآ

آنچه خواهی توازایـن عاشق رنجوربخواه

 تا حکیـم گشته زعشق توچنین زارکنون

 رسـتم آســا قـــمه بـر سیـنه ی بیتاب مکن

پنجم امرداد شست وسه