داروی  درد

                                                                                                 ٧٥     

جان بسته به آن حلقهء گیسوی توبا شد

فریاد رسم   نرگس    جادوی  تو باشد

فردوس   برینم  بسر    کوی   تو باشد

چون تاب دل اندر خم ابروی  تو  باشد

برپا ئیم  از قدرت     بازوی  تو  باشد

آرام دلم    یک نگه از  سوی  تو باشد

 

 

 

 

 

 

تا ملک  دلم   درگـــرو مـــوی   تو باشد

 چون  این دل  عاشق   بزندان  تو  افتاد

 صد بار اگرکشته شوم    بر سر   کویت

 دانی که چرا  گشته دلـــم   اینهمه بیتاب

 چندانکه   دل افتاد   بـــدام  سر    زلفت

 تا اینهمه عشق است دراین سینهءمشتاق

 گویند  که دوای  دل بـیـــمـار حکیـمی

 یک جرعه ازآن شربت لیموی تو باشد

                                                                                                         بیست وچهرم اردیبهشت هفتاد پنج