داسـتـان معمـای عشق

 

اومدام مست وملول دُردی کش میخانه بود

 

کـوبـردرمـیـخـانه  پـی شـرب شـبـا نـه بـود

 

غـم خور بسی کـان مُـخَـبَـط اسیرپیمانه بود

 

باورم شد که اوبه تـیـر  مـلامـت نشانه بود

 

کان هـمه دیـوانگـیـش  ازغـم جـا نـانه بود

 

دانستم عشق را چوعـنقـا  بلند آشیانه بود

 

آنکس که مدام با ما بیگانه بوددیوانه بود

 

هـرگـزنـبـود بـیــاد مـا تـا بکـنـد ا لـفـتــی

 

یا د دوستـی که گفـت آزرده مشو ایـجا ن

 

نهــادم عـقــل خــود  درتـــرازوی کـمـا ل

 

گفـت بگوشـم سروشی تا نکنـم ملامـتـش

 

تا آنکه ند یـدم بیـن خـود بـا او تـفـا وتـی

 

حکیـم بـروبسـوی دوست بگـومعـمـای عشق

 

تـا هـزارپـیچ وخــم بـراهش بـهـرزمانه بـود
 

بیستم اردیبهشت یکهزاروسیصد ونـود    

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا