دایـــرهء  عـشق

                                                                                                                                                                ١٤٥

 گشتم  غلام  دل ودلـــدا ر تو ماندم

بگرفته بکف جان وخریدار توماندم

درخواب نه ای یار که بیدارتوماندم

درقاب محبت به دیـــوار تــــوماندم

چون خال به  کنج لب  گلنارتوماندم

دردایــرهء عشق به پرگـــارتوماندم

 

 یک عمر  به همـراه تو  یار تو ماندم

دلرا بتوداد م که دگــــر بـــا ز نگیــرم

درهالهء عشقت فــــرورفتم   وخــفتم

تا عشق توشد نقش بد یـــبا چهء قلبم 

تا لعل لبت نـــوش دوای دل   مـــا شد

چون دل بسی داشت تب عشق توبرتن

 تا تابش مهرت مرا کرده گرفتار

 همپای حکیمی بدربارتومــا ندم

هفدهم امرداد هفتاد وپنج