دل پرخون

                                                                                                                                  ١٤٨

گرنمیدانی  بدان  شام  غــریـبـونســت دلم  

کی شود آخربپرسی این زمان چونست دلم

بی تو ای ماه منیرم   غرق درخونست دلم 

خط عقل ازکف برفت درخط مجنونست دلم

هـرزمان حجله کش صددرد افزونست دلم

روز وشـب اندرپـی آن ماه گــردونست دلم

 

 ازغم هجران تو  چون لاله   پرخونست دلم

مردم ازدرد فراقـت   ای شــمیم عــطریــاس 

شادی ازدل رخت کشید وغم نشسته جای او

از غمت جانا  دگر جانم   بــسر افتاده اسـت

تا دلـم افتاده  درصحراي  بی پــا یـان غـــــم

کوه بکوه صحرا به صحرا میکنم طی طریق

 چارهء دردم طبیب ٬ نوش لب یاراست وبس

 دست بدار ازمن حکیم سردرگریبونست دلم

هجدهم اردیبشت هفتادوپنج