دل رمیــده

                                                                                                                                                           ١٨٣

 رحـمی نـکنـد بـه اشــک د یــده

درمجـلـس غــم  مـــرا نــد یـــده

پـشـتم  زجــفـای    او خـــمیـده

مـحـراب مــرا   بخــون کـشیـده 

کــی مِیــرسـد   ازقـفـا ســپیــده

مــرغ  دلـم از قـفــس  پـــریــده

 

 فـــرمـا ن  نــبـرد  دل    رمـیـده

حـیـرا نـم  ازآنـکه پس   چرا دل

از بسـکه  ســتم نـموده   برمـن

فــریـا د که ایـن   دل ســتمـکا ر

عمـریسـت که ا سـیردرد ورنجم

مجـنون شـده ا م   بکنـج عـزلت

 ایــد ل چـکنـی غـم حـکیم را

 اشـکم زغــمت برخ چکــیده

پانزدهم شهریور شست ونه