دل شـاکـی

 غزل 209       

طعنه مزن شب وروز که پا وپـرندارم

حـالا بمـن بجنگی  کــزتـوخـبـر نـدارم

ازاین همه مـکافات جـز درد سرندارم

خون بردلم توریزی که سیم وزرندارم

بـا مـن چــرا نسازد تـا یار ببــرنـدارم

ازشـرم پیش رویش پای گــذ رنــدارم

چون دوره  جوانی شوری بسرنـدارم

 

ازمن مگـیـربهـانـه  که دل دگـرنـدارم

ایدل تـوخـود خرابی دائم به پیچ وتابی

ایـدل مکن شکایت  زحـال وروز زارم

ازاین مرا تو سوزی که با تودرستیزم

ازروزگارقــدار دارم  سـئوال فــراوان

درکوی نازنینـم  جــا ومکـان من کــو

شمع چـراغ جا نم سـوئـی دگـرنـدارد

 ازسوی من حکیمی بگو تو بردل زار

 که با همه گلایـه دست ازتـوبـرندارم

                                                    

                                                                                شانزدهم مهر هشتادوهشت