دیوانگی بس

 

 

 

بـدین آشـفتگی  بــرسـر  چه داری

 

ازاینست کین چنین جانم نزاراست

 

بـدون روی ا و نا یـد   به درمـا ن

 

دگــردردی  بـد ین   دنیــا نـــدارم

 

همین است تـا چنیـن زاروخـرا بم

 

بـگـوتـا که کـنـم جــا نــرا بقربا ن

 

یکی گــفـتا   چــرا   آشفته حـا لی

 

بگفتم  برسـرم سـودای یـا ر است

 

مــرا مشـگل شده دیـدار جـا نا ن

 

اگـرگیـرم بـد ست  زلـف نـگـا رم

 

زدرد هجــر یـار درپیـچ و تــا بـم

 

اگـرداری  بـدردم   راه درمـــا ن

 

 

بـگفتا ای حکیم دیـوانگی بس

 

بگویارب بفـــریاد دلــم رس

 

 

شانزدهم آبان هفتاد وشش