گــدای دل

                                                                                                              دوبیتی١٨٢

دل نشد پیدا ولی آخـرشدم رسوای دل

ورنه آخرمیدهی جان درره سودای دل

 

سا لها با دل نشستم همچودایه پای دل

دل اگردادی بکس اندازهءاوپس بگـیر

 

گــرفـتـار

  

ازفـراق رخ توخسته وبـیمار شدم

دربدردرخم هر کـوچه وبازار شدم

 

تا چنین دریم هجـرتوگـرفتـار شدم

تا کمند سرزلف تـوزکفـم رفت بـدر

 

گفـتـم وگـفـت

  

گفتـآ که عاشق نرود ازپی درما ن

گفتا چکنـم نیسـت مراشیوه جبران

 

گفتم صنما کی بـرهم زبـنـد هجـران

گفتم که بـزندان غمـت سخت اسیرم