گـل بی خـا ر

 

دوبیتی ١٨٣              

هـرکه رایارگـرفتـیـم بخدا یارنبـود

 

بهـرگلدان دلـم یک گل بی خارنبود

 

ازبـــرای دل مــا دلـبــرودلــدارنبــود

 

هرکه آمد بدلش خاروخسی بود نهان

 

 

مـن وتــو

 

 

نــزنم حـرف دگـربغــیــربـود من وتو

 

کس نخواند غـزلی بجـزسرودمن وتو

 

ننـویسـم غـــزلی جــز بسـود من وتو

 

تا زما نیکه بودعشق تودرخانهء دل

 

مـرا یـاد کـنـیـد

 

 

بهترآنست بکلامی دل مـن شـاد کنید

 

وقت آنست که خرابی دل آبـاد کـنـید

 

ای عـزیـزان چه شـود تا که زمن یاد کنید

 

فصل عمردرگذراست گشته خراب خانه دل