بـگــو بـیــا

 

دوبیتی ١٨٥           

دل زهـجـرتـوچـنـان آتش نـابست بیا

 

جان من ازغم توبی خورخوابست بیا

 

ازفــراق تـودلـم درتـب وتـابست بیـا

 

چشم گـریان مرا ایـنهمه بیتاب مکن

 

 

بـا لـب خنــدان بیا

 

 

خانه نمود بـردلم دردفــروان بیا

 

مهردرخشان من با لب خندان بیا

 

داد ببـادهستیم این غم هجـران بیا

 

سوخت پروبالم ازآتش سوزان غم

 

صورت بـیـتـا

 

 

نقش برپـرده کنم صورت زیبای ترا

 

کلک انسان نکشد صورت بیتای ترا

 

گـفـتـم آیا بکشم قامت رعـنـای تـرا

 

آنهمه حُس وجاهت که خدا داده بتو