نـشـا ن غـم

 

دوبیتی ١٨٦             

بسیـنه کـوهـی ازآتـش فشـا نـها

 

زداغ عـشق تـودارد نـشــا نـهــا

 

دلـی دارم زغــم تـا کـهکـشانـهـا

 

دلـم چـون آسـمـان پُــرســتـــاره

 

 

مــرغ وصـا ل

 

 

کی سازکـنـد کـلبـه ی ویـرانهء ما را

 

یـارب که گشـا یـد شـبی خانهء ما را

 

آن دست که شکسته هجـرخانه ی ما را

 

تـــرسـم که فـلک با مـن افـتـاده نسـازد

 

حـدیـث درد تنهائی

 

 

ازبهرکه خوانم من این شعراهورائی خود را

 

تا آنکه بجوید دلم مـونس تـنـهـــائی خود را

 

جا نا بکه گویم من این قصه ء تنهائی خود را

 

یارب بکدام طاقچه نشانم من این قاب جدائی