سـلـطـنـت حُسـن

                                                                                                                دوبیتی ١٨٧

همه بهـردل آواره ی ما داده ترا

 

خالقت قدرتی ازبهـرشفا داده ترا

 

آنکه اززلف سیاه سلسله ها داده ترا

 

مرحبا سلطنت حُسن که در آن چشم سیاه

 

 

عـیـد است بیـا

 

 

صددانه بپاشیـم زگـل دشــت ودمن را

 

درسفرهء دل پهن کنیم عشق وطن را

 

عـیـد است بـیـا تا که بکاریم چمن را

 

عـیـد است بیا سبزکنیم خانه ءدل را

 

چشـم انـتـظـار

 

 

چـون دعـا افـتـاده  نـامت دردهـانم روزوشب

 

آتـش هـجـرت زنــد شعـلـه بجـانـم روز وشـب

 

 

گشته نـامت چـون دعـا ورد زبـانــم روزوشب

 

روزوشب چشمـم بـدنـبـال قـد رعـنای توست