درد هـجــران

 

دوبیتی ١٩٠      

آتشی افـتاد بجانم جـان ودل یکجا بسوخت

 

شمع جانم ازغم وهجـران آن رعنا بسوخت

 

هجرجانان همچوآتش ازسـرم تا پا بسوخـت

 

آنچـنان شـمعـی که سـوزد در ره پـروانه ها

 

 

پــرچـم عشق

 

 

بیا که اشک دو چشمـم همدم شبانهَ ماست

 

بیا که پـرچـم عـشق نشان جاودانه ماست

 

بیا که دردغـمـت درد بـی کــرانه ء ماست

 

بیا که لنج دل به سـخـره ء هجرتوشکست

 

فـخــرزمـا ن

 

 

خـورشید جمالت صنما نورفشانست

 

شیـرینی تـودرهمه جانقـل وبیانست

 

تا طلعـت رویت چنین ورد زبانست

 

افسانهَ شیرین ببـرت گشته فراموش