صـبــرکـن

دوبیتی ١٩١          

چه گویم چاره نیست محتاج صبراست

درآنوقت است که موش همچون هژبراست

 

شب تـاریک ومـاه درزیــرابــراست

بـمـانـیـم تـا  که خـورشـیـد رونـمـاید

  

مـقـا م آدمـی

  

بدین سان است که انسان جنس والاست

کـه بــد یــا خــوب هـمه کــردار ماهاست

 

مـقـــام آدمـی   بــا لای    بـــالاسـت

بــرو  دنـبــا ل   خــط       آدمـیــت

 

اشـک فـــراق

  

جـانـم بسـوخـت زانکه زبررفت

ای وای کـه زبـربـی خـبــررفت

 

آنـــروز کـه دلـبـــربـه سفـررفـت

انــدرپـی اوسـخـت گـــریــسـتـــم