اوهــژیـراست

 

دوبیتی ١٩٢          

بـدان جـانـا کـه اومـردی هـژیراست

 

بهــرحـا ل هـم هـژیروهم بصیراست

 

اگـردرخـانه ای یک مـرد پـیــراست

 

نـگـهــدارپـیـش خــود گـفـتــاراورا

 

 

راه بـهـشـت

 

 

مکن هرگـزچـنـان کـردارزشت را

 

که تا آنکـه بجـوئـی خودبهشت را

 

میا زارجان من آن خوش کنشت را

 

تـمـنـا کــن  زیـــزدان راه راسـتــی

 

درد عـشق

 

 

هـرکه درد عشق کشـد درپی درمـان نرود

 

بـه تـما شـای گـل و لالـه و ریـحـان نـرود

 

آنکه روی تــوبـبـیـنـــد  بـه گـلستــان نـــرود

 

آنکه یک لحظه به خلوت روبروی تونشست