گــوش بـفــرما ن

 

دوبیتی ١٩٣          

دربـنــد تــوو در خــم چـوگـان تـوباشـم

 

تـوسلـطـان مـن وگـوش بفرمان توباشم

 

خوش آندم که شب وروزغزلخوان توباشم

 

شاهـنشه مـن بـا شی و مـن تـا بـع امــرت

 

 

بـیـمـا رَیــا ر

 

 

کـه هـست دائـم پـی دیـداردلـدار

 

کـه گشته این چـنیـن بیمار دلدار

 

شـده نـقــش دلــم   رخـسار دلـدار

 

نمـی دانـم چـه شد تا دل شدعاشق

 

داغ جـگـــر

 

 

این ساز واین ترانه بریار اثـرندارد

 

گـویا که سـوزسازم داغ جگـرندارد

 

عاشق شده دل زار دلـبــرخبــرندارد

 

بـا ایـن همه تـمـنا با یارخود چگویم