آمـد ورفـت

 

دوبیتی ١٩٤              

قـلب مارابهـرخـویشتن برداشت ورفت

 

اوبه حرفم گوش ندادبی محل انگاشت ورفت 

 

آمد درسینه ام بـذرعشق راکاشت ورفت

 

گـریه ها کـردم پـیش تـا دمـی ایسـتا کند

 

 

عـمــردوبـاره

 

 

توبودی بـا من وشـب بی سحـربود

 

مـدام عـشق من و توچون شـکربود

 

چـه می بـود تا مـرا عـمـری دگـربود

 

شـب وروزبـا ســرزلـف   تــوبــود م

 

هــمـدم

 

 

زهـجـرانـت بـدل دائـم غـمـی دارم

 

بــدیــدارش نـگـارا هـمـدمی دارم

 

من ازعـشقـت نگارا عالمی دارم

 

بـود عکس رخت درطاقچهءجانم