اگــرنگـاه کنی

 

دوبیتی٢٠٠

یا بکشی زعشق خود یا دفع این بلا کنی

 

یاکه دوبوسه ازلبت بـرلـب من عطا کنی

 

دست نکشم زدامنت تاکه مرادوا کنی

 

یـا بـزنـی به آتشـم یـا بکنـی بلا کشم

 

شـا هــد عشق

 

 

نکـشم منـت هیـچ سلسله موی دگری

 

نخـورم آب بقـا جـززسـبوی تو پــری

 

نــروم از ســرکـوی تـو بـکـوی دگـری

 

خـضـراگـرآب حیـاتم بدهد درشب قـدر

 

بـام نـاز

 

 

پیچیـده ام درزلف تـوازسرچرا وامیکنی

 

حالا چرا ای نازنین این پاووآن پا میکنی

 

رفتی چـراای بیـوفـا خون بردل ما میکنی

 

من مانده ام درانتظاربا این دوچشم بیقرار