گـنــاهـه بخـدا

٢٠٤

مرومـروای مه جبیـن حالم گـواهه بخدا

مزن مزن نیش بردلم که این گناهه بخدا

 

بیـا بیـا ای نـازنیـن چشمم بــراهه بخـدا

مکن مکن خون بردلم که دل گواه عشقته

 

عشق بــرتــر

 

چونکه عمـری لابلای موی اوسرمیکـنـم

درکـنارش زنــدگی بـا عشـق برترمیکنـم

 

من حکـایت ازرخ زیبـای دلـبــرمیکـنـم

تاکه از روزازل شــد قسمتم یاری چنین

 

بی مــروت

 

هـرگـز نـدهـد وعـده بـدیـدار

چون هرگزنشد یاروخـریدار

 

آنکس که مـرا کـرده گـرفـتـار

کاش اندردل او بــود مـروت